Jordan นักปั่นจักรยานขาเดียว ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้คนทั่วโลก

Posted by ชุดปั่นจักรยาน 06/07/2016 0 Comment(s)

 

 

 

Jordan นักปั่นจักรยานขาเดียว

ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้คนทั่วโลก

 

 

 

 

 

              สำหรับวันนี้ ก็จะเขียนบทความที่ผู้เขียนเพิ่งจะได้อ่านมาเมื่อไม่นานมานี้  เกี่ยวกับนักปั่นจากต่างประเทศท่านนึงซึ่งแม้ว่าจะประสบปัญหาสุขภาพแต่ก็ไม่เคยที่จะล้มเลิกความฝันและการฝึกซ้อม  หวังว่าบทความนี้จะช่วยเติมไฟและกำลังใจให้กับหลายๆคนที่รู้สึกท้อแท้กับการขี่จักรยานนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมจะไม่มีวันลืมเช้าในวันนั้น…

 

 

 

ช่างเป็นการขี่จักรยานยามเช้าที่เงียบสงบดีเหลือเกิน  อุณหภูมิก็ยอดเยี่ยม แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาพร้อมกับบรรยากาศรอบๆที่เงียบสงัดและอากาศรอบๆตัวที่ไหลผ่านผม จนทะลุชุดปั่นจักรยาน ช่างสบายตัวเหลือเกิน ขณะที่ผมปั่นที่ความเร็ว 40 ไมล์/ชั่วโมง ไม่มีอะไรนอกจากบรรยากาศแบบชนบทรอบๆตัวผมเท่านั้น  สิ่งที่ผมต้องให้ความสนใจมีแค่ถนนตรงหน้า  ในขณะที่ผมค่อยๆปั่นและเร่งความเร็วผ่านโค้ง  มันเป็นความรู้สึกที่ดีสุดๆไปเลย  ทันใดนั้นสมาธิของผมก็ต้องแตกกระเจิงลงหลังจากได้ยินเสียงกลุ่มรถบิ๊กไบค์ขับตามมาจากด้านหลัง

 

 

 

 และจากนั้นผมก็ได้ยินเสียง “เฮ้ นาย”

 

 

 

ผมหันไปมองด้วยความตกใจ  รู้สึกเสื้อจักรยานที่ใส่อยู่ตัวเล็กลงทันที ผมค่อยๆพยายามลดความเร็วและเข้าเลนจอดฉุกเฉินด้วยความไม่สบายใจนัก  หัวใจผมเต้นแรงมากขึ้น  และหลังจากได้ลดความเร็วและมองอย่างถนัดๆก็เจอคนขับบิ๊กไบค์เป็นกลุ่มขับมาหาใกล้ๆผม  บอกตามตรงเลยตอนนั้นสติสตังผมเริ่มไปแล้ว  คิดไปต่างๆนาๆ  ผมไปทำไรใส่พวกเค้าโดยที่ไม่รู้ตัวรึเปล่าก่อนหน้านี้  ผมปั่นตัวตรงในขณะที่กลุ่มบิ๊คไบค์พยายามจะขับด้วยความเร็วเท่าๆผม  ผมยิ้มและพยักหน้าให้คนขับคนที่ใกล้กับผมที่สุด  แต่กลับได้ยินคำทักทายที่ไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไรนักกลับมา

 

 

 

ผมแอบสับสนปนไม่แน่ใจ  ว่านี่เป็นรหัสบอกให้ผมหลบออกไปจากถนนรึเปล่า  หลังจากนั้นคนบับบิ๊กไบค์ถกขากางเกงขึ้นมาเพื่อโชว์ให้ผมเห็นถึงของสิ่งหนึ่ง  หลังจากนั้นผมโล่งใจทันทีเมื่อผมได้เห็นว่าของสิ่งนั้นคืออะไร

 

 

 

ผมตะโกนบอกเขา “ยอดไปเลยนะนาย” และหลังจากนั้นผมก็ปั่นเข้าไปรวมกับกลุ่มพวกเค้า และเปลี่ยนเกียร์เร่งความเร็ว  สายตาจ้องมองที่รถของพวกเค้าและขับไปพร้อมกัน   พวกเค้าส่งยิ้มให้กับผมและยกนิ้วให้ในขณะที่เรากำลังขี่ไปพร้อมๆกัน นี่มันไม่ใช่แค่ความเร็วอย่างเดียว  มันเป็นเรื่องของมิตรภาพผมบอกได้เลย

 

 

 

อะไรที่ทำให้พวกเขาทั้งสองที่มี่ความแตกต่างกันสร้างมิตรภาพได้ในเวลาอันสั้นๆ 

 

 

 

 

 

 

 

      เรื่องนี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อสามปีครึ่งที่แล้ว ผมซึ่งเป็นนักไตรกีฬากำลังหวาดกลัวกับอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น  เนื่องจาก ณ ตอนนั้นผมนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล  ผมนอนทำไมน่ะเหรอ  ผมรอเวลาที่พวกเขาจะเข็นผมเข้าห้องผ่าตัดยังไงล่ะ  เป็นเวลากว่าสิบปีที่ผมพยายามจะต่อสู้กับโรคกระดูกอักเสบ  ด้วยความหวังว่าขาของผมจะสู้กับมันได้  แต่ผมคิดผิด  ตอนนั้นผมเหลือแต่เพียงความคิดที่ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะต้องได้ลงแข่งอีกครั้ง  และนั่นทำให้ผมยังคงคิดบวกอยู่ได้  จนกระทั่งผมตื่นมาจากการผ่าตัด  และขาข้างนึงผมไม่อยู่แล้ว  ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

 

 

        แต่คุณเชื่อผมไหม  ผมไม่เคยกลัวการเปลี่ยนแปลง  แม้ว่าผมจะเหลือขาเพียงข้างเดียวจากสองข้าง  ผมไม่เคยจะกังวลเกี่ยวกับรูปลักษณ์ภายนอกของผมหรือคิดว่าคนอื่นจะมองผมอย่างไร  สิ่งที่ผมกลัวเพียงอย่างเดียวคือสุขภาพ

 

 

        ต้องขอบคุณเทคโนโลยีการแพทย์ที่ก้าวหน้าในปัจจุบันที่ช่วยทำให้ผมมีทางเลือก  ทางเลือกที่จะมีขาแม้จะเป็นเพียงแค่ขาเทียมก็ตาม  และก็ต้องขอบคุณการพัฒนาของวงการอุปกรณ์จักรยานที่ช่วยทำให้ผมมีโอกาสกลับมาปั่นจักรยานอีกครั้ง  สำหรับคนอื่นเทคโนโลยีของอุปกรณ์พวกนี้คือสิ่งที่ทำให้พวกเขาขี่ได้ไวขึ้น  แต่สำหรับผมคือสิ่งที่ช่วยลบอุปสรรคในการขับขี่ไป

 

 

 

 

        คนขับบิ๊กไบค์ในวันนั้นเข้าใจผมและตัวเองเป็นอย่างดี  และแน่ล่ะเขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับขาของผม  แต่พวกเราทั้งสองรู้แน่ๆคือเราจะไม่ยอมให้ความพิการมาทำให้เราต้องใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นทั้งชีวิต  กลุ่มคนที่ใส่ขาเทียมเช่นผมไม่มีทางเลยที่จะได้กลับมาขี่จักรยานหรือมอเตอร์ไซค์ได้  โดยที่ไม่เคยได้ยินคนรอบข้างพูดว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก  แต่สำหรับผมมันเป็นไปแล้ว  และจะเป็นต่อไป  -- มันเป็นเรื่องของปรัชญาง่ายๆสหรับทุกๆคนที่กำลังต่อสู้อยู่เช่นเดียวกับผม “อย่าปล่อยให้คนอื่นบอกว่าอนาคตคุณจะเป็นอย่างไร  จงเป็นตัวของคุณเองและตัวคุณจะถูกจำกัดโดยจิตนาการของคุณเท่านั้น  ชีวิตนี้เป็นของคุณ  จงใช้มันอย่างคุ้มค่าและเปี่ยมไปด้วยความรัก”

 

 

 

 

 

 

 

          จอร์แดนคือนักปั่นจักรยานและไตรกีฬา  เวลาที่เค้าไม่ได้ปั่นจักรยาน  เค้าอยู่ในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายโอเปอเรชั่นที่บริษัทแว่นตาสำหรับนักปั่นจักรยานในแคนาดา  ในปี 1994 ตอนที่เขาอายุได้ 25 ปี  เขาก็ได้พบมะเร็งและใช้เวลาถึงสี่ปีที่จะสู้จนชนะมัน  หลังจากนั้นเค้าได้เข้าร่วมการแข่งขันในหลายๆรายการด้วยกันไม่ว่าจะเป็น มาราธอน หรือไตรกีฬา  หลังจากนั้นในปี 2004 จอร์แดนเกิดภาวะกระดูกติดเชื้อที่ขาข้างซ้าย  และต่อสู้กับมันอย่างยาวนาน  ไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัด  นอนโรงพยาบาล การให้ยา  เป็นเวลาถึง 9 ปี  จนกระทั่งปี 2012 หมอของเค้าได้พยายามใช้อีกวิธีในการรักษาแต่ในที่สุดอาการมันก็กลับมาอีกในอีก 9 เดือนให้หลัง  ซึ่งทำให้เหลือเพียงแค่ทางเลือกเดียวคือการตัดขาทิ้ง  หลังจากนั้นจอร์แดนได้ใช้เวลาเยียวยาจิตใจ  และ18 เดือนหลังจากการผ่าตัดครั้งนั้น  เค้าก็กลับมาลงแข่งอีกครั้ง 

 

 

Leave a Comment